وقتی حق با تو هست و از طرف مقابل شاکی هستی و ناراحت شدی امّا نمیتونی رفتارت رو کنترل کنی و حتّی یکصدم اون چیزی که ناراحت شدی رو ناراحتش میکنی، یعنی تو باختی و هنوز خیلی بچهای!
مهمترین ضعف من عدم خودباوری هست. میدونم توانمندم، میدونم حضورم خودش برای انجامشدنِ کارها بشدّت موثره ولی هنوز که هنوزه تفکرم اینه که باید از نظر جسمی فعالیت کنم غافل از اینکه گاهی یک ایده، هزار برابر از انرژیِ جسمی، موثرتر خواهد بود.
توی وضعیتی که نامشخصه و نمیدونی زنده میمونی یا نه، کار و کاسبی خیلی پیچیده شده، دغدغهها و گرفتاریهای شخصی و کاری یکی پس از دیگری اعصاب و روانت رو به فنا میدن، همین کم داری که مدام پیگیر اخبار باشی و از این کانال و اون کانال خبرهای مختلف ببینی و بشنوی! گاهی احساس میکنم خیلی بیش از حد لازم درگیر اخبار جنگ و اقتصاد میشم و به معنای واقعیِ کلمه روی حال و احوالاتم تاثیرِ منفی میذارن.
تازگیها سعی میکنم از خودم بپرسم پیگیریِ این مسائل به چه دردت میخوره میم؟ مگر نه اینکه فقط باعث میشه حس منفی بیاد سراغت و انگیزه رو ازت بگیره؟ بداخلاقت کنه؟ در پاسخ به این مهم میرسم که واقعا اینها یک سری از مسائلِ غیرقابلِ کنترل هستن و واقعا روی من تاثیر منفی میذارن پس باید کنترل بشن.
دارم سعی میکنم این مسائلِ خورۀ ذهنی رو کم و کمترش کنم و به کاری که از دستم بر میاد فکر کنم و انجامش بدم و با خیالی راحت به بقیۀ کارها برسم چون واقعا یه چیزایی دست من نیست و فکرکردن بهشون مساوی هست با داغونکردنِ خودم و زندگی و خانوادهم!
بنام خدا
من نمیدونم این وبلاگ و وبلاگنویسی چیه که به مو میرسه ولی پاره نمیشه و هیچجوره نمیتونم ازش دل بکنم. بهرحال پنل بلاگیکس رو دیدم، امکاناتش هم دیدم، بنظرم جالبه و نوشتن توش خالی از لطف نیست. اگرچه امیدوارم مدیریت بلاگیکس پویا باشه و تلاش کنه هرروز پیشرفت کنه تا ما هم لذّت ببریم. اینکه یکسری از امکاناتش پولی هست خوشم اومد. شاید برای بقای این سرویس بتونه موثر باشه.
میریم که رفته باشیم، الهی به امید تو ;)